بررسی و مقایسه تاثیر تزریق وریدی و داخل کاف هیدروکورتیزون بر فروانی تهوع بدنبال استفاده از لوله تراشه در بیهوشی اعمال جراحی باز شكستگي هاي اندام انتهايي

عباسعلی یوسفی, دکتر حسین باقری, دکتر جواد نوریان, دکتر احمد خسروی, محمدرضا خطیبی

چکیده


چکیده

مقدمه: تهوع یکی از عوارض شایع پس از بیهوشی است که منجر به عوارض جدی و خطرناک میگردد. مطالعه حاضر با هدف مقایسه تأثیر تزریق وریدی و داخل کاف هیدروکورتیزون در کاهش شدت سرفه پس از بیهوشی عمومی صورت گرفت.

مواد و روشها: در مطالعه کارآزمایی بالینی حاضر، 135 بیمار شكستگي اندام انتهايي انتخاب و بطور تصادفی در گروه A، B و C قرار گرفتند. پس از لوله گذاری تراشه، در گروه  A، مقدار 100 میلیگرم هیدروکورتیزون رقیق شده وریدی تزریق شد. در گروه  B کاف لوله تراشه با  100 میلی‏گرم هیدروکورتیزون رقیق شده  با 5سی سی آب مقطر و برای گروه C نیز کاف لوله تراشه به مقدار 5-10 سی سی با آب مقطر پر شد. فراوانی و شدت تهوع با مقیاس درد، 2، 6 و24 ساعت بعد از بیهوشی اندازه گیری شد.

یافته ها: فراوانی شدت تهوع در 2، 6 و 24 ساعت پس از بیهوشی در بیماران 64/13%، 36/11% و 0%  بدست آمد . در گروه هیدرو کورتیزون وریدی در زمانهای 2، 6 و 24 ساعت بعد از بیهوشی فراوانی شدت تهوع 87/10%، 87/10% و 70/8% میباشد که در مقایسه با گروه کنترل در زمان اول و دوم کاهش ولی در زمان سوم افزایش فراوانی تهوع مشاهده شد هرچند که این تغییرات معنی دار نبود.

  در گروه هیدروکورتیزون داخل کاف در زمانهای اول، دوم و سوم فراوانی شدت تهوع به ترتیب 20%، 78/17% و67/6% بود که در مقایسه با گروه کنترل افزایش غیر معنی دار فراوانی وجود داشت

 نتیجه گیری: استفاده از دارو به دو روش داخل تراشه و وريدي به طور معنی دار، مزيتي در کاهش تهوع نسبت به گروه کنترل نشان نداد.

کلمات کلیدی: لوله گذاری داخل تراشه، سرفه، هیدروکورتیزون وریدی، هیدرو کورتیزون داخل کاف


موضوع


Anestesiology and critical car

تمام متن:

PDF

مراجع


Eberhart l,et al. Systematic review on the recurrence of postoperative nausea and vomiting after a first episode in the recovery roomimplication for the treatment of PONV and related clinical trials.BMCAnesthesiology 2006:6(14)1-11.

Palazzo M, Evans R. Logistic regression analysis of fixed patient factors for postoperative sickness: a model for risk assessment.Br J Anaesth. 1993 Feb;70(2):135-40.

Stadler M, Bardiau F, Seidel L, Albert A, Boogaerts JG. Difference in risk factors for postoperative nausea and vomiting.Anesthesiology. 2003 Jan;98(1):46-52.

McCracken G, Houston P, Lefebvre G.Guideline for the Management of Postoperative Nausea and Vomiting. JULY JOGC JUILLET ;2008July No. 209.

McCracken G, Houston P, Lefebvre G. Guideline for the management of postoperative nausea and vomiting. Journal of obstetrics and gynaecology Canada: JOGC= Journal d'obstetrique et gynecologie du Canada: JOGC. 2008;30(7):600-7, 8-16.

Apariman S, Ratchanon S, Wiriyasirivej B. Effectiveness of ginger for prevention of nausea and vomiting after gynecological laparoscopy. JOURNAL-MEDICAL ASSOCIATION OF THAILAND. 2006;89(12):2003.

Gold BS, Kitz DS, Lecky JH, Neuhaus JM. Unanticipated admission to the hospital following ambulatory surgery. Jama. 1989;262(21):3008-10.


ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.